دوشنبه 27 آیان 1398

سینمای کودک همواره مظلوم بوده و چندان به آن اهمیت داده نشده است

پوران درخشنده
    -     کد خبر: 8920
    -     تاريخ انتشار : 1398/5/30|14:54
سرویس : استانها
پوران درخشنده در سومین المپیاد فیلم‌سازی نوجوانان در اصفهان گفت: حلقه مفقوده ما در سینمای کودک، نبود خلاقیت در بیشتر فیلم‌ها است، با وجود چنین المپیادهایی بچه‌ها به شناختی از توانمندی‌های خودشان و خلاقیت‌هایی که شناخته نشده دست می‌یابند.

به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری، مادر دلسوز سینمای ایران، پوران درخشنده که اکثر فیلم‌هایش با چاشنی کودکان و نوجوانان آمیخته شده، سالیان سال است که دغدغه کودکان را دارد و اکنون به عنوان یکی از مدرسان کارگاه‌های سومین المپیاد نوجوانان آمده تا قطره‌ای از دریای تجربه‌هایش را در اختیار کودکانی بگذارد که دوست دارند روزگاری به سینما راه پیدا کنند. زنی که با فروتنی می‌خواهد تمام دغدغه‌هایش را با تمام محدودیت‌ها به روی پرده ببرد تا در پس تابوها سکوتی نباشد و آسیب‌ها کمتر به دنیای کودکان و نوجوانان سرک بکشند. به مناسبت برگزاری سومین المپیاد فیلم‌سازی در اصفهان و حضور او در حوزه هنری به عنوان کارشناس، گفت‌وگویی داشتیم با کسی که معتقد است باید با کاری که دارد عاشقی کند و حواسش به مخاطب هم باشد.

وجود این المپیادها تا چه حد می‌تواند به استعدادیابی بچه‌هایی که دوست دارند وارد سینما شوند کمک کند؟

فرصتی که ایجاد شده است در نوع خودش خوب است، بچه‌ها می‌توانند با استادانی که در شهرشان هستند، آشنا شده و ایده‌هایی را که در ذهن دارند با آن‌ها در میان بگذارند. با این تفاسیر ما می‌توانیم ایده‌های خوب را به طرحی قابل دفاع برسانیم و این اتفاق خوبی است. حلقه مفقوده ما در سینمای کودک، نبود خلاقیت در بیشتر فیلم‌ها است. با وجود چنین المپیادهایی بچه‌ها به شناختی از توانمندی‌های خودشان و خلاقیت‌هایی که شناخته نشده دست می‌یابند. به نظر من بچه‌ها باید رویاپردازی کنند و پروانه‌های خیالشان را پرواز دهند. متاسفانه سینمای کودک همواره مظلوم بوده و چندان به آن اهمیت داده نشده است.

با توجه به این المپیاد چقدر می‌توان به شکوفایی ایده‌ها کمک کرد؟

کسانی که در این المپیاد شرکت کرده‌اند، بعد از اینکه در گروه‌های مختلف دسته‌بندی شدند، با کمک اساتید، اصلاحات ساختاری و کیفی بر ایده آن‌ها اعمال شده و از ایده و اجرای آن‌ها استفاده می‌شود. اضافه شدن بخش ایده به سومین المپیاد فیلم‌سازی نوجوانان کشور، فرصت طرح فیلم‌نامه برای نوجوانان را به وجود می‌آورد و آن‌ها را به مسیر درستی هدایت می‌کند، البته نباید حمایت‌هایمان در حد این چند روز باشد و باید ادامه داشته باشد.

به نظر شما چرا فیلمسازان به سمت ساخت فیلم در سینمای کودک نمی‌روند؟

سینمای کودک همیشه مظلوم بوده و این موضوع شامل اکران هم شده است، فیلم کودک ستاره ندارد و بازیگران اصلی آن خود بچه‌ها هستند که بقیه باید به خاطر آن‌ها بیایند. دوم اینکه سینما هم در اختیار این نوع فیلم‌ها قرار نمی‌گیرد.

در سینمای کودک و نوجوان محدودیت‌های بسیاری وجود دارد، گاهی سینمای ایران اجازه پرداخت به این موضوعات را نمی‌دهد. شما چطور می‌توانید به قول معروف این محدودیت‌ها را دور بزنید و آنچه که تابو است را به شکل واضح و شفاف به روی پرده بیاورید؟

درست است، این تابوها وجود دارد، اما مهم این است که چطور این مسائل به تصویر درآورده شود تا جلو آن گرفته نشود و کمتر چاقوی سانسور بر گلوی آن بنشیند. به هر حال اگر دغدغه من این است که این مسائل را بگویم باید راهی برای گفتنش پیدا کنم. با توجه به اینکه ممکن است با محدودیت‌هایی روبه‌رو باشم و با ممیزی‌هایی مواجه شوم، ولی به هر حال آن‌هایی که دغدغه دارند بالاخره تلاششان را می‌کنند و به نتیجه می‌رسند. ما باید چند مورد را در نظر بگیریم؛ اینکه یک بخش خود مردم هستند که گاهی قرار است چیزی را ببینند که حتی برای خودشان هم واگو نکرده‌اند، پس این مسئله مسئولیت کارگردان را چند برابر می کند؛ اینکه آستانه تحمل تماشاگر را ببیند و با زبان زیبایی مسئله را مطرح کند. به هر حال هر تصویری را نمی‌شود منعکس کرد، اما می‌شود با ابزارهایی که در سینما وجود دارد حرف زد. به عنوان مثال با فولو کردن صحنه‌ای که نمی‌توان آن را شفاف نشان داد یا با ری‌اکشن‌هایی که خیلی قوی‌تر از تصویر می‌تواند منظور را برساند.

در این زمینه من خودم به شخصه بارها و بارها آنچه را که می‌خواهم در فیلم‌هایم نشان داده شود می‌نویسم تا بتوانم به چیزی برسم که تاثیرگذار باشد و تصویر مگویی را بگویم که پس از اینکه مخاطب آن را می‌بیند به من بگوید شما محرم ما شدید. فیلم‌سازی از نظر من خیلی مقدس است و احترام به مخاطب باید در درجه اول قرار گیرد، به این خاطر که ما با تنها یک طیف مخاطب روبه‌رو نیستیم. در فیلم «هیس، دخترها فریاد نمی‌زنند» من با مخاطبان بسیاری روبه‌رو بودم، کسانی که می‌گفتند اصلا نباید این موضوع مطرح شود، کسانی که حتی دخترانشان را با خودشان برای دیدن فیلم نیاوردند، به این خاطر که هنوز در مورد این مسائل با او حرف نزده بودند و کسانی که بازتر فکر می‌کردند. خوشحالم که در این فیلم خیلی از صحنه‌ها را کم کردم چون نمی‌خواستم از هیچ سمتی عکس‌العمل‌ها شدید باشد و نام تمام این ظرایف را می‌توانم عاشقی بگذارم. این‌ها بایدها و نبایدهایی است که هر فیلم‌ساز باید انتخاب کند و به ما به ازای هر تصویری که در ذهن دارد یک المان داشته باشد. به عنوان مثال برای نشان دادن صحنه تعرض به دختر من تنها ۲۴ فریم را که یک ثانیه شد گرفتم؛ شادی که تبدیل به یک غم بزرگ می‌شود، بدون اینکه صورت مسئله را پاک کنم به شکل دیگری این موضوع سیاه و تاریک را تصویر کردم، معصومیتی را نشان دادم که به تاراج می‌رود و ما به ازای آن را نشان دادم.

با توجه به اینکه در اصفهان حضور پیدا کردهاید، آیا اصفهان با وجود پتانسیل‌های بالقوهای که دارد می‌تواند میزبان خوبی برای جشنواره کودک باشد و به آنچه که هدف شما است برسیم؟

با حضورم در این چند روز در حوزه هنری اصفهان دریافتم که اصفهان تلاش خود را می‌کند که میزبان خوبی برای جشنواره باشد و به دلیل اینکه نگاه تمام کودکان ایران به جشنواره فیلم کودک و نوجوان است، اصفهان باید این فرصت را بزرگ‌‌تر کند و گسترش دهد، ما استعدادهای غنی و خوبی در این شهر داریم و باید این پتانسیل‌های بالقوه را بالفعل کنیم.

انتهای پیام/

 

 

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال