یکشنبه 4 اسفند 1398
بایرامی در گفت‌وگو با پایگاه خبری حوزه هنری:

نباید از جشنواره‌ها انتظار معجزه داشت/ داستان عرصه تنهایی است

محمدرضا بایرامی
    -     کد خبر: 6551
    -     تاريخ انتشار : 1397/10/22|12:45
محمدرضا بایرامی گفت: عرصه داستان، عرصه تنهایی است و پیش از آن که علم باشد؛ شهود است و بیش از این که بیرونی باشد، درونی است.

محمدرضا بایرامی نویسنده در گفت‌وگو با خبرنگار پایگاه خبری حوزه هنری، با بیان این که جشنواره‌ها فرا روی کاروانی که مسیری را طی می‌کنند، چراغی روشن می‌کنند تا نویسندگان جوان بدانند که در مسیر هستند، اظهار کرد: هدف جشنواره‌ها این است که نویسندگان کم تجربه از راه خارج نشوند. این که انتظار داشته باشیم جشنواره‌ها معجزه کنند؛ چنین اتفاقی به دلایل مختلف رخ نمی‌دهد.

وی ادامه داد: متاسفانه آسیب‌شناسی درستی درباره جشنواره‌ها شکل نمی‌گیرد. در جشنواره‌های مختلف به طور مستمر حضور داشته‌ام، آثار شرکت کنندگان را رصد می‌کردم و گاهی می‌دیدم که برخی از نویسندگان با یک قصه خوب کل کشور را دور می‌زدند و در تمام جشنواره‌ها با همان قصه شرکت می‌کردند. همیشه گفته‌ام که اگر داور جشنواره‌ای باشم و داستان تکراری ببینم قطعا آن را کنار می‌گذارم. چرا که هدف برگزارکنندگان جشنواره این نیست و نباید باشد.

نویسنده کتاب «لم یزرع» همچنین گفت: باید از جشنواره وارد مراحل بعدی و جدی‌تر نویسندگی شد. برخی باهوش هستند و در جشنواره حرکت خود را شروع می‌کنند، راه ها را پیدا می‌کنند و نتیجه اش پیشرفتشان می‌شود. در جشنواره داستان انقلاب، افرادی که قصه و تک قصه داشته‌اند، بعدها رمان و مجموعه داستان‌های خود را منتشر کردند.

بایرامی خاطرنشان کرد: باید سعی کنیم جشنواره‌ها را از حالت تشریفاتی و تبلیغاتی بیرون بیاوریم و به حرکتی دائمی تبدیل کنیم. گاهی این اتفاق رخ می‌دهد و گاهی رخ نمی‌دهد. من در جشنواره‌ها، اسامی افراد برتر را به یاد می‌سپارم و اگر امکانی برای رشد بیشترشان وجود داشت حتما معرفی می‌کنم.

این نویسنده با تاکید بر این که نباید نگران بخش محتوایی آثار نویسندگان جوان باشیم؛ افزود: برخی از این نگرانی‌ها را تجربه‌های زیستی می‌تواند برطرف کند. بسیاری از نویسندگان جوان تجربه زیستی ندارند و نمی‌توانند به درستی از موضوعات و قصه‌ها استفاده کنند. معتقدم بیش از محتوا باید توجه داشته باشیم که جوانان به لحاظ اصول در آثارشان توانسته اند موفق باشند یا خیر. بسیاری از نویسندگان جوان، جهان بینی خود را نسبت به حوادث مختلف پیدا نکرده‌اند. اما اگر اصول کار نویسندگی را یاد نگیرند، بودن جهان بینی و محتوا هم فایده‌ای ندارد.

وی اظهار داشت: بخش اصلی مطالعه برای نویسندگان و علاقه‌مندان به نویسندگی باید معطوف به این باشد که ابزار و محدوده کار خود را بشناسیم. گاهی اثری می‌خوانیم که بین قطعه و داستان سرگردان است و معلوم است نویسنده اصول را درست نخوانده و یا نتوانسته به درستی اجرا کند. تا نویسنده اصول نویسندگی را یادنگیرد، هر چقدر هم محتوای غنی داشته باشد راه به جایی نمی برد. البته باید به این نکته هم اشاره کنم که عرصه داستان، عرصه تنهایی است و پیش از آن که علم باشد؛ شهود است. بیش از این که بیرونی باشد، درونی است.

گفتنی است؛ محمدرضا بایرامی (متولد ۱۳۴۰ در اردبیل) نویسندهٔ معاصر ایرانی است. بایرامی با کتاب کوه مرا صدا زد از قصه‌های سبلان توانست جایزه خرس طلایی و جایزه کبرای آبی سوییس و نیز جایزه کتاب سال سوییس را از آن خود کند. بایرامی بابت نگارش رمانِ لم‌یزرع، جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران را کسب کرد.

انتهای پیام/

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال