چهارشنبه 30 مرداد 1398
شورجه در گفت‌و‌گو با پایگاه خبری حوزه هنری:

سینماگران حقوق بشر انسانی و اسلامی را ارائه دهند/ نگاه استراتژیک در سینمای ایران نداریم

شورجه
    -     کد خبر: 1051
    -     تاريخ انتشار : 1396/4/11|12:47
جمال شورجه درباره لزوم پرداختن به موضوع حقوق بشر در سینمای ایران تاکید کرد: حقوق بشر با وجود اینکه یک مسئله عام است اما سینماگران به دلیل ریسک‌ بالای موضوع، کمتر به سراغ آن می‌روند.

این تهیه‌کننده و کارگردان سینما و تلویزیون در گفت‌و‌گو با خبرنگار پایگاه خبری حوزه هنری توضیح داد: ما در سینما یک‌سری مسائل استراتژیک داریم که با اهداف کلان و نظام جمهوری اسلامی ایران سازگار است و در عین حال نیز سوژه‌هایی برای تهیه‌کنندگان و فیلم‌سازان سینما وجود دارد که می‌توانند این‌گونه موضوعات را دست‌مایه قرار بدهند و معمولا هم راغب‌اند تا از همین سوژه‌ها استفاده کنند چون برایشان راحت‌تر است تا روی آن ها سرمایه‌گذاری کنند. به نوعی شاید بیش از 80 درصد سوژه‌های سینما تم اجتماعی داشته باشند و به دلیل اینکه تقریبا 75 درصد کل تولیدات سینمای ما توسط بخش خصوصی سینما انجام می‌شود، فیلم‌سازان هم با این موضوعات همه‌پسند راحت‌ترند. از طرفی موضوعات استراتژیک  مثل حقوق بشر نیازمند این است که بودجه‌های خاصی برایش در نظر گرفته شود، یعنی ارگانی که واقعا دغدغه‌اش این‌گونه موضوعات است از آن حمایت کند.

وی همچنین تاکید کرد: همان‌طور که گفتم سینماگران ما به دلیل ریسک‌ بالای این موضوعات کمتر به سراغ مضامینی مثل حقوق بشر می‌روند. به نظر من اگر با موضوع خوب و جذاب به سراغ این موضوع برویم حتما موفق خواهیم شد. اما متاسفانه داستان‌های ما در این زمینه کمی ضعیف و نوعا تکراری و کپی‌برداری از فیلم‌های دیگر است؛ در حالی که اگر به این‌گونه سوژه‌ها خوب پرداخته شود می‌توانند جذاب باشند و از نگاه استراتژیک هم برای کشورمان مناسب است.

وی تاکید کرد: برای ساخت فیلم با موضوع های خاصی چون حقوق بشر نیازمند یک برنامه‌ریزی، بودجه بندی و سیاست‌گذاری خاص در سینما هستیم که به عنوان مثال نهادی مانند سپاه، بسیج و یا همین حوزه هنری ترغیب‌کننده این سوژه باشند و از آن حمایت کنند.

شورجه در ادامه درباره اینکه چرا سینمای غرب به خوبی توانسته حقوق بشر را مصادره به مطلوب کند و به نوعی خود را مدافع آن قلمداد کند، گفت: تعریف شخصی من از سینمای امریکا، تماما سینمای استراتژیک است؛ یعنی حتی بخش خصوصی‌شان هم از یک قوانین کلی پیروی می‌کنند و این قوانین برایشان جاری و ساری است، حتی فیلم‌های کمدی‌شان هم یک نگاه کلان سبک زندگی امریکایی دارد. به عنوان مثال، فیلم «تنها در خانه» یک کار کودک است اما می‌بینیم که یک کودک امریکایی در آن چگونه الگوسازی می‌کند و به کودکان یاد می‌دهد که باید چقدر زرنگ و باهوش باشند. بنابراین به نظر من همه آثار تولیدی هالیوود قطع به یقین یک نگاه استراتژیک دارند و به نوعی در جهت تحکیم نظام امریکایی هستند. متاسفانه ما چنین جریان و جهت‌گیری کلانی در سینمای کشورمان نداریم تا همه سینماگرانمان از آن تبعیت کنند و همیشه بلافاصله با کوچک‌ترین مشکل سر و صدا و توقیف درمی‌آید و سریعا برای غرب خوراک تهیه می‌کنیم تا علیه سینمای ایران خبرسازی کنند. به اعتقاد من تمام این مشکلات به نگاه کلان فرهنگی برمی‌گردد.

این فیلم‌ساز در پاسخ به اینکه چه پیشنهادی در این زمینه دارد و فکر می‌کند سینمای ایران از چه منظری باید به حقوق بشر نگاه کند، خاطرنشان کرد: من فکر می‌کنم باید قوانینی برای سینما نوشته شود تا سینماگران ما موظف باشند از آن قوانین پیروی کنند اما متاسفانه ما قانونی برای سینما و سینماگرانمان نداریم و همین امر باعث بروز چنین مشکلاتی می‌شود.  به طور مثال، سینما نباید درش به روی هرکسی باز باشد و باید برای خودش قوانین مدونی داشته باشد و همه جوانب را در نظر بگیرد. البته ناگفته نماند که در این زمینه سیاست‌های تشویقی هم می‌تواند خیلی موثر باشند و همیشه با سیاست تنبیهی کار پیش نمی‌رود بلکه سیاست‌ها به گونه‌ای باشد که آثار خوب همراه با پیام‌های مناسب تولید شوند.

شورجه اضافه کرد: به طور مثال، وقتی ما به کتاب قرآن و روایات و احادیثمان نگاه می‌کنیم به عبارتی آن ها هم یک حقوق بشر انسانی و اسلامی برایمان هستند که در قوانین ما وجود دارند و باید برای یک سینماگر و هنرمند دغدغه باشد تا بتواند وارد آن شود. و فیلمی با موضوع حقوق بشر انسانی و اسلامی بسازد. متاسفانه ما در این زمینه فقط یک‌سری دانش‌آموخته سینما داریم که از دانشگاه‌ها فارغ‌التحصیل می‌شوند و گاه به شکل فرمالیته واحدهایی را هم پاس می‌کنند اما قطع به یقین این مسائل کافی نیست و برای اینکه ما بتوانیم از آموزه‌های دینی‌مان استفاده کنیم نیاز به تحقیق و پژوهش بیشتر داریم. به عنوان مثال، یک فیلم‌ساز برای میلیون ها  نفر فیلمش را پخش می‌کند؛ پس باید بتواند پیام و حرف و نتیجه‌گیری مناسبی از کارش داشته باشد. یک فیلم‌ساز باید در درجه اول خودش معلم خوبی باشد تا بتواند تعلیم بدهد. تمام این مسائل نیازمند یک برنامه‌ریزی درازمدت است که مسئولان فرهنگی ما باید به این نیازها برسند؛ چون بعضا برخی فیلم‌سازان ما به آموزه‌های دینی اعتقادی ندارند. بنابراین این موضوع باید در مجامع علمی دانشگاهی کار شود.  برای این کار نیازمند یک سینمای دغدغه‌مند هستیم.

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال